Tag alleen wie echt in je verhaal zit
Iemand taggen doe je als die persoon een rol speelt in wat je vertelt. De trainer die je die ene tip gaf, de klant die toestemming gaf voor het voorbeeld, de organisator van de dag waar je sprak. Dan is de tag een bron, geen truc.
Houd er rekening mee dat het aankomt. "Nadat u iemand uit de lijst hebt geselecteerd en uw bijdrage hebt geschreven, ontvangt die persoon e-mail- en app-meldingen van de vermelding", schrijft LinkedIn. Je stuurt dus een duwtje naar iemands telefoon. Doe dat alleen als je het in een gesprek ook zou zeggen.
Wil je een ander echt helpen, dan werkt een goede reactie onder zijn post vaak beter dan een naam in die van jou. Waarom dat zo is, lees je in waarom commenten net zo belangrijk is als posten.
Vraag het even, ook al hoeft het niet
Een kort berichtje vooraf haalt bijna al het ongemak weg. "Ik schrijf iets over onze samenwerking, mag ik je erin noemen?" Dat kost je dertig seconden. Je weet dan zeker dat je niets deelt wat de ander liever voor zich houdt, en de ander wordt niet verrast door een melding.
Sommige mensen willen sowieso niet genoemd worden. Dat kunnen ze instellen: "Wanneer deze instelling is uitgeschakeld, kunnen leden niet met u samenwerken aan bijdragen of u vermelden of taggen in nieuwe bijdragen, reacties of foto's", staat in de uitleg van LinkedIn. Blijft een naam grijs in plaats van klikbaar, dan is dat geen foutje van jou maar een keuze van de ander. Schrijf de naam gewoon uit, of laat hem weg.
Wanneer je het beter laat
Vijf namen onder een post die verder niets met die mensen te maken heeft. Of de klassieker: tag iemand die dit moet zien. Daar prikt iedereen doorheen. De mensen die je tagt krijgen een melding voor iets waar ze niets mee kunnen, en je lezers zien dat je op zoek bent naar bereik in plaats van naar een gesprek.
Twijfel je? Stel jezelf een vraag: zou ik deze naam ook noemen als er geen enkele like tegenover stond? Is het antwoord nee, laat de tag dan weg en noem de persoon hooguit in gewone tekst. Je post wordt er rustiger van en je houdt je relaties zuiver voor het moment dat je elkaar echt nodig hebt.
Achter geforceerd taggen zit meestal iets anders: je hebt te weinig eigen posts, dus zoek je bereik bij een ander. Dat gedoe tussen een idee en je publiek neemt dibbi weg. Je kiest een onderwerp, dibbi maakt er een blog, een nieuwsbrief en een social post van, en jij bepaalt wat er wel en niet in staat. Zo werkt dat in de praktijk. Wil je eerst even sparren of het bij jouw manier van werken past, plan dan een gratis kennismaking.
Samengevat
- Tag iemand alleen als die persoon echt in je verhaal voorkomt, bijvoorbeeld als bron, klant of samenwerkingspartner.
- Wie je vermeldt krijgt daar volgens LinkedIn een e-mail- en app-melding van, dus je tag komt echt binnen.
- Een kort berichtje vooraf voorkomt ongemak en kost je hooguit dertig seconden.
- Leden kunnen vermeldingen in hun instellingen uitzetten, dus een naam die niet klikbaar wordt is een keuze en geen fout.
- Namen taggen puur voor bereik valt op en levert eerder irritatie op dan gesprekken.
- Wie genoeg eigen posts heeft, hoeft niet te leunen op het netwerk van een ander.
